Gáby Dekkers (54) is al 26 jaar mama van Miguel, Paco en Kumi. Miguel overleed als baby plotseling. Ook haar man overlijdt. In deze blog deelt ze haar verhaal over het moederschap wat voor haar een ‘mooie, maar niet altijd makkelijke uitdaging’ is. Een persoonlijk verhaal over veerkracht en wat je kunt meegeven aan je kinderen.
Gaby: “De dag dat ik dit schrijf is het 26 jaar geleden dat mijn eerste zoontje Miguel geboren werd, op 25 maart 2000. De lente was net begonnen en ik en mijn man keken uit naar dit prachtige ventje.
Al vanaf mijn tienerjaren wist ik zeker dat ik moeder wilde worden. Desnoods alleen. Ik was niet zo bezig met een relatie vinden. Het overkwam me wel, dacht ik. Ik had soms een vriendje, maar was vooral bezig met het uitvinden van mijn eigen leven. Ik was al vroeg bewust van de ontwikkelingen in de wereld en ging daar mijn bijdrage aan leveren, want wilde een betere wereld. Het gevoel dat je zelf kinderen kon krijgen, die je ook weer dingen kon leren en meegeven, leek me prachtig. Ik deed veel vrijwilligerswerk met kinderen en vanaf mijn twaalfde paste ik op in verschillende gezinnen. Dat voelde allemaal heel natuurlijk. Ik hield van kinderen, ook van de meer ingewikkelde typetjes. Ik vond het fijn om leuke dingen te doen samen en ze nieuwe dingen te leren.
Het leven doorgeven
Toen mijn man Ernie, die vele jaren ouder was dan ik, toch nog graag een kindje wilde met mij, was het besluit snel genomen. We gingen er voor! Zo stoer en mooi vonden we dat, omdat we echt happy waren samen. We gingen samen het leven doorgeven.
Niet snel daarna was ik zwanger. Na de geboorte van Miguel genoten we van onze nieuwe rol als ouders. Miguel was een makkelijk kind. Hij lachte altijd en had een fijn ritme. Ons zonnestraaltje, noemden we hem vaak. Heel fijn was het dat Ernie en ik allebei dezelfde dingen belangrijk vonden in die eerste periode. Mijn man was sterker in het vasthouden van de structuur en ik wat meer in het erop uit trekken; het avontuur opzoeken, leuke uitstapjes maken, een keer gek doen. Zelf houd ik erg van de wereld ontdekken en het was natuurlijk en logisch om Miguel daar meteen in mee te nemen.
Wat was ik een trotse en relaxte mama van een mooi jongetje.
Het noodlot sloeg toe
Helaas sloeg na 10 maanden het noodlot toe. Op Valentijnsdag is Miguel plotseling overleden, ingeslapen om niet meer wakker te worden. Afschuwelijk.. Ons leven stond stil. Diepe rouw volgde. Ernie en ik deden dat op onze eigen manier.
Heel trots ben ik op het feit dat Ernie en ik elkaar niet kwijtgeraakt zijn in dit heftige proces. Ook mede dankzij het vertrouwen en de steun van onze huisarts, vrienden en familie. Ook heeft het geholpen dat we samen besloten opnieuw zwanger te worden. Een nieuw kindje, nieuw leven, want het was zo fijn om ouders te zijn. Zonder Miguel te vergeten, begonnen we aan een nieuw en spannend avontuur.
Een nieuwe fase
En spannend was het, zeker de eerste 10 maanden. We moesten over de magische grens heen om weer vertrouwen te krijgen dat het goed zou gaan. Maar gelukkig werd Paco geboren, weer een gezonde jongen en inmiddels 24 jaar. Hij is een ondernemende trotse gast die klaar is om de wereld in te gaan. Ook heeft Paco een zus, Kumi, nu 20 jaar oud. Mijn prachtige dochter, die veel nadenkt over de dingen van het leven en nog een beetje zoekende is in wat ze wil. Wat ze wel zeker weet: ze wil veel bij de zee zijn en het liefste in de natuur wonen.
Tussen Paco en Kumi heb ik 2 miskramen gehad, maar uiteindelijk blijf ik geloven dat dat vaak gebeurt omdat er iets niet goed is met het embryo. In ons geval was dit een relatief verdriet in verhouding tot het verlies van Miguel. Wat niet wil zeggen dat ik dat geen heftige gebeurtenissen vond.
Verlies van mijn man
Ernie en ik hebben als ouders een stevige basis gelegd voor de opvoeding van Paco en Kumi; heel mooi en waardevol. Toen Paco en Kumi respectievelijk 14 en 10 jaar oud waren, is Ernie overleden na een langere ziekteperiode. Als moeder, met al enige ervaring met rouw, voelde ik sterk dat ik ook deze verliesperiode aan de bak moest, maar nu alleen. Met als belangrijk verschil ook de verantwoordelijkheid voor twee kinderen.
Maar wat was het fijn om moeder te zijn en daar voor te knokken! Zwaar, veel nadenken en voelen. Ik wilde er zijn voor hen, maar ook voor mezelf blijven zorgen. Balanceren tussen zo gewoon mogelijk blijven leven met school, werk en leuke dingen, maar ook zorgen voor het verdriet van de kinderen en mezelf.
Een gelukkige moeder, ondanks de uitdagingen
We hebben het gered. We zijn een krachtig trio en spreken open over Ernie en over verdriet. We zijn alle drie mensen die graag de wereld verkennen. We weten dat het leven onvoorspelbaar kan zijn, dat je moet werken voor je geluk, maar dat je des te meer kan genieten van kleine gewone dingen: de zon, buiten zijn, aandacht en tijd voor en met elkaar. Ik ben blij dat ik dat als moeder aan hen heb kunnen doorgeven.
Samen met Paco en Kumi ervaar ik de mooie dingen van het leven. Het gemis van Ernie deel ik met de kinderen. Het gemis van Miguel draag ik alleen, maar Paco en Kumi weten dit en steunen me op de dagen als zijn sterfdag en geboortedag.
Ik vind het fijn dat ik mijn kwetsbaarheid als moeder kan en mag laten zien aan mijn kinderen.
Naast de wereld ontdekken heb ik als moeder meegegeven dat je jezelf kan en mag ontdekken en dat je goed bent zoals je bent. Met al je kwaliteiten, talenten, verdriet en kwetsbaarheden. Daar ben ik trots op! Het moeder zijn is nooit klaar, maar ik durf nu wel te zeggen dat ik mijn best gedaan heb en dat ik hen alle vertrouwen geef om het leven, zoals ze willen, vorm te geven.”
Zelf aan de slag
Reflectievraag
Wat herken jij wel en niet in dit verhaal? Laat het weten in de reacties of beantwoord die vraag voor jezelf.
Gevoelsvraag
Wat roept het lezen van dit verhaal op bij jouzelf qua gevoel of emotie?
Doen
Like je dit dappere openhartige ervaringsverhaal? Dankjewel!
To do
Wil je ook je verhaal delen? Dan hoor ik het graag.