In deze gastblog hoor je een vrouw van 41 openhartig over haar moederschap en niet vervulde wens van een tweede kindje.
Mijn lieve kind. Je was zo gewenst, maar je zal er nooit meer komen.
“Lang heb ik getwijfeld of ik moeder wilde worden. Als kind had ik geen duidelijke moederwens. Opgroeiend met een depressieve moeder, met wie ik regelmatig botste, voelde ik me niet altijd geliefd. Inmiddels weet ik dat ze wél van mij houdt, maar vroeger voelde dat anders. Daardoor was ik bang dat ik zelf misschien geen liefde zou kunnen voelen of geven aan mijn kind, of dat ik voortdurend zou twijfelen aan mijn kwaliteiten als moeder.
Toen ik 32 werd, veranderde er iets. Op een dag wist ik zeker dat ik een kindje wilde, en besloot ik met mijn man het avontuur aan te gaan, ondanks mijn angsten. Zwanger worden verliep voorspoedig en in 2017 werd mijn dochter geboren. Haar komst is het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt. Mijn angsten bleken ongegrond. Ik houd zielsveel van haar. Ik twijfel veel minder dan verwacht en voel me mentaal stabieler dan voor dat ik haar in mijn leven had. Natuurlijk zijn er ups en downs, maar het moederschap voelde nooit te zwaar en ze bracht meer kleur aan mijn leven. Ik ben trots op ons als gezin, mijn man en mijn kind.
Een tweede kindje of niet?
Toch wist ik na haar geboorte niet zeker of ik nog een tweede kind wilde. De wens was er wel, maar ook de angst: wat als ik niet evenveel van een tweede kindje zou kunnen houden? Had ik wel genoeg liefde, tijd en aandacht? En daarnaast speelde de onzekerheid in mijn werk een grote rol: met tijdelijke aanstellingen in de wetenschap voelde toekomstplanning soms als een risico. Eind 2020 werd de wens sterker. Ondanks de angsten—die tenslotte de eerste keer geen waarheid waren geworden—voelde ik dat ik een tweede kindje wilde.
Maar deze weg verliep niet voorspoedig. In april 2021 en augustus 2022 kreeg ik twee miskramen. Daarna begonnen we aan een IVF-traject. De eerste poging leverde vier embryo’s op, die één voor één werden teruggeplaatst. Elke negatieve test deed opnieuw pijn, maar ik bleef hoop houden dat het zou lukken. De tweede poging gaf vier embryo’s die over drie terugplaatsingen verdeeld werden; ook die liepen op niets uit. Toen begon ik al te sparen voor een mogelijke vierde poging. Ik wilde echt alles geprobeerd hebben, zodat ik later geen spijt zou hebben.
Onlangs volgde poging drie. Daaruit kwam maar één embryo voort. Ik begon vol hoop, maar naarmate de testdatum naderde, voelde ik dat ook deze poging niet succesvol zou zijn. Twee dagen voor mijn 41ste verjaardag nam ik de test: niet zwanger. Met veel verdriet besloot ik dat het klaar is. Die vierde poging ga ik niet meer doen. Het hoofdstuk moet sluiten.”
Mijn lieve kind. Je was zo gewenst, maar je zal er nooit komen. Mijn dochter zal geen grote zus worden. We richten ons weer op de toekomst, dankbaar voor het wonder dat zij is.
Zelf aan de slag
Reflectievraag
Wat herken jij wel en niet in dit verhaal? Laat het weten in de reacties of beantwoord die vraag voor jezelf.
Gevoelsvraag
Wat roept het lezen van dit verhaal op bij jouzelf qua gevoel of emotie?
Doen
Like je dit dappere openhartige ervaringsverhaal? Dankjewel!
To do
Wil je ook je verhaal delen? Dan hoor ik het graag.
Ontdek meer van Kinderwens reflectie
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
