In deze gastblog deelt Steven Marien waarom hij kinderloos is en dat bewust zo wil blijven. Hij is 35, heeft autisme en een licht verstandelijke beperking (LVB).
Steven: “Ik heb eigenlijk nooit het gevoel gehad kinderen te willen. Gelukkig dat ik dat niet heb. Want anders zou ik nog een extra belangrijk onderdeel hebben in mijn leven dat onmogelijk is voor mij door beperkingen, en extra lijden omdat ik geen kinderen zou kunnen hebben. Ik heb er dus eigenlijk nooit veel over nagedacht. Dus lijkt het me leuk om er bij deze eens bij stil te staan.
Geen job en rijbewijs
Ik zou me, bovenop de normale frustraties die ik heb over niet mee kunnen in de maatschappij door hoe ik zelf ben in combinatie met beperkingen als autisme, een laag iq van 67 en de ziekte van Crohn, nog allerlei varianten gaan bedenken.
In plaats van een job (wat nu niet lukt door de beperkingen) met genoeg inkomen om rond te komen, zou ik nog meer moeten kunnen verdienen. Dat om me een woonplek met minstens twee slaapkamers te kunnen veroorloven. Dan nog allerlei baby-, peuter-, kind- en tienerspullen. Ik heb eens gehoord dat een kind evenveel als een huis zou kosten tegen de tijd dat het 18 jaar is.
Ik zou daarnaast een rijbewijs en auto moeten hebben. Want hoe ga ik anders mijn zwangere partner met gebroken vliezen naar het ziekenhuis brengen? Of wat met al die dozen pampers, het kinderbedje en weet ik veel wat allemaal vervoerd moet worden?
Wat als ik dingen doorgeef aan mijn kind?
En welke beperkingen zou het kind meekrijgen van mij? Zou het niet spreken op school zoals mij? Zou het niet goed kunnen rekenen en schrijven op school zoals mij? Zou het Crohn krijgen zoals mij? Zou het zich levenslang slecht gaan voelen zoals mij?
Ik wil niet de mogelijkheid riskeren om die dingen door te geven. Ik heb al vaak gedacht: zou ik me niet laten steriliseren? Maar dat is en blijft een operatie waar ik bang voor ben. En aangezien ik al heel mijn leven single ben en nog maagd, was er nooit het risico om me per ongeluk voort te planten.
Ik woon niet zelfstandig
Ook woon ik als 35-jarige nog bij mijn ouders, want ik heb te weinig energie om zelfstandig te wonen. En ik ben mensenschuw. Wat als mijn kind ook zo is? Dan woont het bij mij samen met mijn ouders. Dan zou de last grotendeels op hen vallen. En ze hebben al zoveel extra werk met mij om mij naar de huisdokter en het ziekenhuis te brengen. Waardoor een baby kan uitdraaien op iets waar zij ook heel hun leven voor moeten zorgen.
Of stel dat ik bij een partner zou wonen. Dan zou die zowel de extra zorg voor mij als de baby hebben. Eigenlijk ben ik een volwassen kind. Dat zou de zelfstandig functionerende partner gijzelen, als die het al zou volhouden.
Het is best wel veel om over te schrijven merk ik. En hoe meer ik schrijf, hoe duidelijker het is dat ik niet in staat zou zijn een baby op te voeden. En ik ben er oké mee om geen kinderen te hebben.
Dankjewel voor jouw openheid Steven!
Zelf aan de slag
Reflectievraag
Wat herken jij wel en niet in dit verhaal? Laat het weten in de reacties of beantwoord die vraag voor jezelf.
Gevoelsvraag
Wat roept het lezen van dit verhaal op bij jouzelf qua gevoel of emotie?
Doen
Like je dit dappere openhartige ervaringsverhaal? Dankjewel!
To do
Wil je ook je verhaal delen? Dan hoor ik het graag.
Ontdek meer van Kinderwens reflectie
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
