Emilie is een 49-jarige vrouw met autisme. In deze gastblog deelt ze hoe het is om geadopteerd te zijn.
Emilie: “Een kind, hoe dan? Zwanger raken is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Als je wel een kinderwens hebt, dan ga je op zoek naar alternatieven als een zwangerschap uitblijft. Mogelijk probeer je het eerst met een medisch traject. Wat als ook dat niet leidt tot een zwangerschap? Adopteren misschien? Ik ben in ieder geval tevreden met de stop op interlandelijke adoptie.
Wat ik weet van interlandelijke adoptie?
Ik ben zelf geadopteerd, aangezien mijn adoptieouders geen kinderen konden verwekken. Mijn wiegje stond in Zuid-Korea. Hoe mijn leven zou zijn verlopen als ik daar was gebleven zal ik nooit weten. Wat ik wel weet is dat het verhaal over een zielige moeder die niet voor haar kind kon zorgen mogelijk niet klopt. De verhalen over fraude en kinderhandel stapelen zich op. In plaats van te vondeling gelegd te zijn is het goed mogelijk dat ik onder de handen van mijn biologische ouders ben weggehaald. Tegen hun wil in.
De laatste jaren verschijnen er meer berichten en verklaringen over kinderroof. Verwekkers worden bedrogen. Ze krijgen te horen dat hun kind gestorven is, terwijl het zeg maar met de navelstreng nog aan de buik naar een tehuis wordt gebracht.
Of ik het, als transvrouw van bijna 50 jaar, in Korea beter zou hebben dan hier in Nederland zal ik nooit weten. Transseksualiteit wordt in Korea niet geaccepteerd. Ook over autisme denkt men niet positief. Als ik denk aan de theorie van Martine Delfos is het overigens de vraag of ik wel autisme heb. De symptomen die kunnen leiden tot een diagnose autisme (die heb ik!) kunnen het gevolg zijn van een trauma, zoals adoptie.
De problematische kant van adoptie
Als ouder hoop je op een gezond en lief kind. Een kind dat zonder grote problemen opgroeit. Het is bekend dat kinderen die geadopteerd zijn vaker een problematische jeugd doormaken dan kinderen die niet geadopteerd zijn. Procentueel is het aantal gevallen van problemen onder kinderen geboren in het buitenland hoger dan kinderen die geboren zijn in Nederland.
Kinderen die geadopteerd worden, zijn vaker geboren buiten Nederland dan in Nederland. Kinderen geboren in Nederland blijven vaak pleegkind. Ik durf je gezien de verhalen over problemen in de pleegzorg overigens niet aan te raden om een pleegkind te nemen.
Of ik het mijn adoptieouders kwalijk neem dat ze mij geadopteerd hebben? Nee. Ik hou van ze. Mijn vader is vorig jaar overleden. Ik zou wensen dat ik een biologisch kind van hen zou zijn. Dat ik, hoe onbewust ook, adoptie niet had hoeven doormaken.
Hoe het zit met mijn eigen kinderwens?
Ik zou het prachtig hebben gevonden als ik samen met een vrouw een kind had kunnen verwekken. Nu is dat verlangen er niet. Kinderen die al (bijna) volwassen zijn vind ik geen bezwaar, maar ik zoek niet per se naar een partner met kinderen.”
Je kan Emilie volgen op Instagram.
Zelf aan de slag
Reflectievraag
Wat herken jij wel en niet in dit verhaal? Laat het weten in de reacties of beantwoord die vraag voor jezelf.
Gevoelsvraag
Wat roept het lezen van dit verhaal op bij jouzelf qua gevoel of emotie?
Doen
Like je dit dappere openhartige ervaringsverhaal? Dankjewel!
To do
Wil je ook je verhaal delen? Dan hoor ik het graag.
Ontdek meer van Kinderwens reflectie
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
