Er breekt een blad af
van de houten bloem
van de houten knutselset.
Je bent volwassen en gelijk uitgebloeid.
Het is nu verpest.
De enige volwassene in de bus
zegt dat een bloem
in het echte leven
ook een blaadje kan verliezen
en dan nog steeds mooi is.
Je gaat door met knutselen
omdat je geen zin hebt
om te lijmen.
De volwassen ik is tevreden.
Het kind op de achterbank is stil.
Zo hebben we allemaal een kind in ons
dat we vroeger ook lijfelijk waren.
Zo hebben we allemaal
een verstandige in ons
alhoewel we die niet altijd lijfelijk voelen.
Maar niet allemaal hebben we
zelf een echt eigen kind.
Soms bewust, soms zo gelopen of nog hopend,
omdat we dan hardop mogen zeggen:
‘Een blaadje verliezen is oké, echt.’
Roept dit gedicht iets bij jou op?
Wil je ook een gedicht of blog delen over (geen) kinderwens of het ouderschap? Mail me dan via de contactpagina.