Mocht ik nog moeder worden, dan zie ik mezelf met één kindje voor me en niet meer met meer kinderen. Dat lijkt me het meest realistisch gezien mijn leeftijd (38,5) en mijn situatie (eerst een relatie willen en nu nog single zijn). Ook los hiervan zou het voor mij beter passen om één kind te hebben, omdat dat voor mij (met autisme) uitdagend genoeg zou zijn. Dus één kindje opvoeden, daarop afstemmen en omgaan met alle bijkomende prikkels en zorgen zou voor mij al intensief genoeg zijn. Ik was daarom heel benieuwd wat het boek ‘Maar eentje?’ mij over deze gezinsvorm kan vertellen.
Over de auteur
Evi van Mierlo is klinisch psycholoog, clientgericht-existentieel therapeut en opleider (in België). Ze wilde vroeger twee kinderen en nu is ze trots op het eenkindouderschap. Ze vertelt over dat proces in het hoofdstuk ‘Mijn verhaal’, maar komt er in de rest van het boek ook in meer detail op terug. Waar liep ze tegenaan en wat heeft haar geholpen? Evi heeft bijvoorbeeld de ervaring dat haar gezin als uitzondering opvalt in de buitenwereld. Zo kreeg ze vaak vragen van mensen met de verwachting dat er een tweede kindje zou komen.
Evi ging verder op onderzoek en ontdekte dat ze niet alleen was. In haar zoektocht naar waarom het eenkindouderschap zoveel bij haar losmaakte, ging ze met andere ouders van enig kinderen in gesprek. Die gesprekken vormen het hart van het boek.
Pluspunten van ‘Maar eentje’
Ik vond het bovenal een fijn leesbaar en interessant boek. Dit zijn verder mijn pluspunten:
- Het is fijn dat er diverse ervaringen aan bod komen in het boek. Mensen zijn open, eerlijk en kwetsbaar over het hebben van één kind. Door de verschillende ervaringen komt de diversiteit van eenkindouderschap aan het licht. Zo zijn er mensen die bewust kiezen voor één kind en mensen met een onvervulde tweede kinderwens. De redenen waarom er geen tweede kindje kwam lopen uiteen. Zo kan de lezer herkenning vinden in bepaalde ervaringen en daarnaast begrip krijgen voor andere situaties. Waardevol zijn ook de ervaringen van degen die zelf enig kind zijn. Dat perspectief is natuurlijk belangrijk, naast het perspectief van de ouders.
- Het is fijn dat het boek genuanceerd is en alles van meerdere kanten bekijkt. Mooie kanten en pijnpunten komen aan bod. Een (tweede) kinderwens kan bijvoorbeeld heel ambivalant zijn. En een hele sterke band met diepgang hebben met je enig kind is waardevol, maar het moet niet doorschieten naar verstrengeling. Dat kan een zoektocht zijn en het is niet zwart of wit.
- Naast alle ervaringen komen experts, theorieën en onderzoeksresultaten aan bod. Dat vind ik erg interessant. Het is belangrijk om dit naast alle persoonlijke ervaringen uit de praktijk te zetten.
- Evi stelt de lezer af en toe vragen in het boek. Zo blijf je bij de les en lees je niet alleen passief mee.
- Het boek bevat tips, is geruststellend en steunend voor eenkindouders.
Zonder siblings leert een enig kind ook sociaal gedrag. Alle hechte relaties hebben namelijk invloed op de sociale ontwikkeling van een kind, dat is niet voorbehouden aan broers en zussen of leeftijdsgenoten.
Blz 137
Wat voor mij persoonlijk anders had gemogen? In het hoofdstuk ‘Demografische gegevens van de gesprekspartners in dit boek’ zou ik het prettig vinden als even kort alle geïnterviewden worden voorgesteld. Dan weet ik wat ik kan verwachten en kan ik in de rest van het boek makkelijker de ervaringen van dezelfde mensen aan elkaar koppelen. Wat mij betreft mag dan in de rest van het boek ook steeds de naam dikgedrukt vooraan de ervaring komen te staan (in plaats van in de lopende tekst). Dat zou voor mij makkelijker schakelen zijn tussen Evi en andermans ervaringen.
Wat heb ik aan het boek gehad?
Ik ben geen ouder van een enig kind. Wat is voor mij dan de meerwaarde van dit boek?
- Ik heb meer geleerd over waar eenkindouders tegenaan lopen, zoals de oordelen (enig kinderen zijn verwend!) en verwachtingen die ze veelal krijgen (dat er vast nog een tweede komt). Ik besefte me dat niet zo omdat ik de eenkindouders die ik ken daar nooit over heb gehoord, en zelf ook niet van mensen met één kind verwacht dat er meer kinderen komen. Wel heb ik interesse in iemands wensen en empathie voor als iemands wensen (nog) niet uitkomen.
- Het is geruststellend om te lezen dat dingen overkomelijk zijn en toch wel worden ingevuld. Ik heb minder zorgen over het welzijn en de ontwikkeling van een enig kind. Het heeft voor- en nadelen, zoals meerdere kinderen hebben dat ook heeft. Zelf ben ik opgeroeid met een broer en zusje, dus dat is toch wel een bekend referentiekader. Ik heb wel vriendinnen die enig kind zijn. Zij zijn één van de meest sociale en vrijgevige mensen die ik ken (<3 voor Esther en <3 voor Marjolijn). Dat besefte ik me tijdens het lezen van dit boek.
- Ik heb veel geleerd over de uiteenlopende redenen waarom mensen geen tweede kindje willen of waarom het niet lukt. Evi is ingegaan op aspecten zoals sociale factoren, cultuur, in een oorlog zitten, onvruchtbaarheid en andere problemen met de fysieke en mentale gezondheid. Daarom kan je als buitenstaander niet raden welke factoren bij één individu meewegen. Zelf weet ik maar al te goed dat het leven niet maakbaar is. Veel mensen lopen daar tegenaan, dus het is fijn dat het boek dat valideert.
- Mijn vocabulaire is weer uitgebreid. Wat dacht je van ‘secundaire infertiliteit’? Dat is ‘het onvermogen om opnieuw zwanger te worden of een zwangerschap voldragen te voltooien na één of meerdere eerdere zwangerschappen.’
We hebben relatief weinig te beslissen over het verloop van de levensfase waarin we kinderen krijgen, en tegelijk bepaalt dat verloop de rest van je leven.
Blz 36
Voor alle ouders van een enig kind
Op de kaft staat dat het boek is voor alle ouders van een enig kind. ‘Maar eentje’ is inderdaad vooral een aanrader om te lezen voor iedere ouder van één kind. Daarnaast kan het fijn zijn om te lezen voor mensen die verwachten ouder te worden van één kind. Ook is het een aanrader voor mensen die twijfelen over hun tweede kinderwens. Daarnaast is het boek interessant voor naasten die eenkindouders beter willen begrijpen.
Durven te twijfelen of je écht (nog) kinderen wilt, is moedig.
Blz 91
Een toevoeging aan de boekenmarkt
Eenkindouders zouden zich niet moeten verantwoorden, maar hebben vaak wel dat gevoel. Evi heeft hun ervaringen opgetekent in dit boek. Aangezien het eenkindouderschap in de lift zit, is het een actueel en relevant boek. Dit verhaal mag verteld worden en mag naast de verhalen staan van gezinnen met meerdere kinderen. En ook naast mensen zonder kinderwens of mensen met een onvervulde kinderwens. Laten we een open en geïnteresseerde houding nemen naar elkaars gezinsvorm.
Het boek motiveert mij om verder te werken aan mijn invulboek voor mensen met een tweede kinderwens. Dan kun je daarin mooi aantekeningen maken als je ‘Maar eentje’ leest. Het is nog een work-in-progress, maar houd mijn website in de gaten. Zie ondertussen ook deze mooie gastblog van een vrouw met een onvervulde tweede kinderwens.
Ook lezen?
‘Maar eentje’ is geschreven door Evi van Mierlo en is in 2026 uitgegeven door uitgeverij Lannoo. Het papieren boek heeft 256 blz en er is ook een e-book beschikbaar. Koop het boek bij je lokale boekhandel of bestel het bij Bol.com.
Wil je ook een review?
Heb je ook een boek of iets anders rondom het thema relatie, kinderwens of ouderschap dat ik kan reviewen voor KinderwensReflectie.nl? Zie dan mijn oproep en neem vooral contact met mij op. Ik kijk er naar uit.