Overal in het dagelijks leven zijn er dingen die aan het ouderschap of kinderen doen denken. Dat kan lastig zijn als je een (nog) niet vervulde kinderwens hebt. Het kan zijn dat je daardoor getriggerd wordt. Dan raakt iets jou en komt jouw pijn of verdriet aan de oppervlakte. Hieronder staan daar vragen over die op het werkblad staan uit het gratis te downloaden invulboek Verder zonder eigen kinderen. In deze blog deel ik mijn gedachten bij deze vragen. Daarna kun je de vragen voor jezelf beantwoorden.
Mijn gedachten hierbij
Wat zijn triggers voor jou?
Wat ik misschien wel het lastigste vind is als ik tussen wal en schip val. Toen ik bijvoorbeeld hulp vroeg bij de POP-poli om mijn kinderwens te onderzoeken in combinatie met autisme, angst, dwang en een verleden met depressies, werd gezegd dat ze me niet konden helpen omdat ik nog niet zwanger was. Hulp vragen is al niet gemakkelijk en dan ook nog afgewezen voelen al helemaal niet. Dan voelt het alsof ik nergens terecht kan.
Ik heb verder geen vaste triggers qua vorm, als in± iets van buitenaf wat altijd iets bij me oproept. Het is bijvoorbeeld niet zo dat als ik een zwangere vrouw zie, ik dan gelijk geraakt ben. Wel is het zo dat ik momenten heb waarop ik extra gevoelig ben voor het zien van zwangere vrouwen en ouders met kinderen. Dat is geen jaloezie, maar meer dat ik door het contrast met mezelf me dan even bewust word van mijn gemis. Dat gaat dus alleen op als ik zelf iets wil. Ik ben bijvoorbeeld niet super reislustig en raak niet getriggerd als iemand op vakantie is en ik niet. Ik heb die behoefte immers niet zo.
Het is ook maar net welke associatie je ergens mee hebt. Zo raak ik door Moederdag niet getriggerd, omdat ik dat vooral associeer met mijn eigen moeder. Maar er zijn ook vrouwen met een onvervulde kinderwens die op Moederdag wel geraakt zijn. Of het zijn vrouwen die hun eigen moeder missen. Wat je wel en niet triggert, is dus heel persoonlijk. Het kan ook per moment of fase in je leven verschillen.
Wat merk je dan bij jezelf in je lijf, gedachten en/of emoties?
Bij een trigger, voel ik soms verdriet, frustratie, somberheid en/of hopeloosheid. Lichamelijk voel ik dan vaak zwaarte en moeheid en soms moet ik huilen. Ik kan negatieve en zwart-wit gedachten hebben, zoals ‘waarom ik niet?, ‘waarom zit het mij altijd zo tegen in het leven?’ en ‘wat gaat de toekomst mij nog brengen?’
Hoe kun je (leren) omgaan met triggers?
Triggers zijn moeilijk uit de weg gaan, want overal op straat en op tv zijn baby’s, kinderen, mensen met een relatie, zwangere vrouwen, gezinnen. Als ik merk dat ik geraakt ben bij het zien van baby’s, kindjes, zwangere vrouwen of gezinnen, zie ik dat vooral als een signaal. Het is dan belangrijk om aandacht te geven aan mijn gedachten en gevoelens. Ik doe dat thuis als ik alleen ben. Want in gezelschap of op straat vind ik dat niet prettig. Het is dus belangrijk om me bewust te zijn van mijn ervaring en mijn gevoelens de ruimte te geven. Dat probeer ik zonder oordeel te doen (mindfulness), dus door lief te zijn voor mezelf.
Dan is het ook belangrijk om te kijken wat ik nodig heb. Vaak is dat rustig aan doen en thuis zijn. Dan zakt de emotie vanzelf. Soms is het ook fijn om er even iemand over te spreken, zodat ik me niet eenzaam voel. Zeker als ik blijf hangen in de trigger en de emotie niet zakt. Ook kan het soms helpen om me te beseffen dat ik niet de enige ben met het gemis. Er zijn veel (single) mensen met een onvervulde kinderwens of onvervulde tweede kinderwens.
Wat helpt jou juist niet?
Ik kan mezelf ook te veel terugtrekken en alleenmaken. Dan wil ik niemand ‘lastig’ vallen met mijn verdriet en niet ‘zeuren’. Te lang stil zijn is niet goed voor mij. Idem als negatieve gedachten, die nu eenmaal komen, helemaal voor waar aan te nemen. Als ik bijvoorbeeld denk dan ik niet zo emotioneel moet doen en me niet moet aanstellen, zoom ik even uit. Dan zeg ik dat het een gedachte is, maar niet de waarheid. Een andere valkuil is de emotie niet uiten, maar gewoon doorgaan met de routines en taken van de dag. Dan krop ik emoties dus op en geef ik ze niet de ruimte.
Wat kunnen anderen doen om jou te ondersteunen?
Op het moment dat ik getriggert wordt, zal ik dat vaak verstoppen in gezelschap. Ik ben dan sowieso ook bezig met sociaal zijn en de emotie voel ik soms ook nog niet. Dus voor anderen is het lastig om mij te helpen op het moment zelf. Dat kan alleen als ik ze er zelf over vertel of als ze zelf een directe vraag aan mij stellen. Ik vind het fijn als mensen vragen stellen, zoals ‘Hoe is dit voor jou?’ Of: ‘Hoe is het om singel te zijn?’ Of: ‘Hoe staat het met jou kinderwens?’ Dat hoef echt niet vaak, maar zo af en toe. Voor mij is niks een taboe. Ik houd van openheid en verbinding. Maar voor anderen is dat weer anders. Sommigen willen bijvoorbeeld liever zelf een onderwerp aansnijden.
Wat ik wel prettig vind als ik iets deel, is dat mensen niet gelijk gaan relativeren. Als ik bijvoorbeeld zeg dat ik het jammer vind dat ik geen kindje heb, hoef ik niet te horen dat kinderen ook veel werk zijn en dat het niet makkelijk is om ouder te zijn (I know). Of dat ze gaan zeggen: ‘Dat komt nog wel’ (misschien wel, maar nu is er alsnog het gemis.) Of dat ze benadrukken wat ik wel heb: ‘Gelukkig heb je je hondje’ (I know en ik ben dol op haar, maar dat wil niet zeggen dat ik het niet jammer vind dat ik geen mensenkind heb.)
Hoe is dat voor jou?
