Moederschap met autisme en ADHD

In deze blog lees je het ervaringsverhaal en twee gedichten van een moeder met autisme en ADHD. Zij kreeg de diagnoses pas nadat ze al kinderen had gekregen. De invloed ervan op het moederschap is groot.

“Moederschap begint BIJ dochterschap. Daarom wil ik eerst iets vertellen over mijn moeder, voor ik vertel over mezelf als moeder. Als baby van een niet gediagnosticeerde autistische moeder werd ik achter gesloten deuren huilend achtergelaten. Deze vermoedens werden helaas bewaarheid door haar bij mijn eigen kinderen, toen ik in een noodgeval mijn moeder had gevraagd om op te passen. In de tandartsstoel voelde ik aan dat het tussen mijn moeder en jongste dochter niet goed ging en ben ik op de fiets gesprongen om te ontdekken dat dit gevoel klopte. Daarna heb ik mijn moeder nooit meer gevraagd om op mijn kinderen te passen. Dit gevoel is altijd bij mij gebleven. Toen ik op tweede paasdag 2025 mijn moeder mijn oudste dochter, pas 13 jaar, zag corrigeren in een tekstbericht, moest ik de moeilijke beslissing nemen om (digitaal) contact tussen mijn moeder en mijn kinderen voortaan via mij te laten verlopen. Het heeft helaas een definitieve breuk tussen haar en mij opgeleverd, want mijn moeder accepteert van mij geen correctie of beperking het contact met haar kleinkinderen. Met wie ze eigenlijk helaas zelf amper een band heeft opgebouwd.

Gedicht

Mijn levensloop

Als kind groeide ik op in de veronderstelling dat ik raar liep en een aansteller was. Als jongvolwassene kreeg ik correcties van een vriendje dat me vertelde hoe ik moest dansen. Pas nadat ik moeder was geworden, en na twee miskramen, een gezond lief jongetje op de wereld had mogen zetten, begonnen de autistische trekken mij echt parten te spelen. Ik verloor als trotse moeder van een drie maanden oude baby, ook nog mijn vader na een relatief kort ziekbed. Ik bleef achter met mijn partner in het buitenland en kwam een jaar later terug naar Nederland. Daar kreeg ik na acht jaar de diagnose autisme en ADHD bij GGZ Ingeest in Amsterdam. Pas bij de verhuizing naar een andere provincie, zeven jaar geleden, heb ik een coach gezocht. Die heeft samen met mij e.e.a. in kaart gebracht, waardoor ik als moeder, maar in eerste instantie als Mens, geholpen ben. Er kwamen, na mijn zoon, nog twee meisjes. Na wat omzwervingen via organisaties als de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA) en Stichting Neurodiversiteit heb ik mijn plek binnen deze samenleving weten te vinden, i.i.g. als moeder, maar helaas nog niet als (betaalde) werknemer.

Autisme binnen het moederschap

Nu wil ik nader ingaan op autisme binnen het moederschap. Nadat ik de bewustwording binnen mijzelf van mijn neurodivergente brein had verwerkt, waren mijn drie kinderen reeds 9, 6 en 5 jaar oud. Ik en mijn partner lopen tegen verschillende dingen aan. Bij een systeemtherapeut hebben we dit laten onderzoeken n.a.v. het vastlopen van ons jongste  kind op school, een aantal jaren geleden. Gelukkig heeft zij haar weg weten terug te vinden en is ze weerbaarder geworden. Vooral heeft ze het besef gekregen dat zij op geen enkele wijze verantwoordelijk is, of hoeft te compenseren voor de soms gebrekkige communicatie en empathie van haar moeder. 

Ik zal voorbeelden geven om te verduidelijken wat mij niet lukte. Denk bijvoorbeeld aan het niet goed kunnen uitvoeren van huishoudelijke taken, zoals koken en schoonmaken, door problemen met executieve functies. Dit speelde vooral in de jaren waarin ik jonge kinderen had; ik kreeg drie kinderen in vier jaar tijd. Daarover voel ik me schuldig. Ik voel me ook rot door een gebrek aan rijbewijs, werk en omgang met computers (ik ben een digibeet). De kinderen hebben bijna al hun hulp bij school gekregen van de vader, die ook kostwinner is in dit gezin. Wat jammerlijk is gebleken, zijn de gesprekken voor en na schooltijd. Die zouden hebben moeten plaatsvinden, maar geruststelling en goed advies geven lukte me niet goed. Vaak is de emotieregulatie bij mij onder de maat, waardoor bij excessen de decibellen flink oplopen; niet alleen bij de pubers

Daarnaast ben ik wel de moeder die samen met kind en hond in het bos liedjes componeert en meezingt achter de piano. En tijdens een film huil ik harder dan de rest. Ik geniet van het samenzijn, van samen creativiteit vinden in taal, lezen, muziek en van sport. Schrijven helpt mij. Maar het ontbreekt mij aan stevig staan in volle verantwoordelijkheid. Ik zou niet goed weten hoe ik mij zonder mijn man zou moeten redden. Nu hebben we samen wel een manier van opvoeden  die voor allen gezond en gezellig is. Er is verbinding voorbij het verschil.”

Gedicht

Zelf aan de slag

Reflectievraag

Wat herken jij wel en niet in dit verhaal? Laat het weten in de reacties of beantwoord die vraag voor jezelf.

Gevoelsvraag

Wat roept het lezen van dit verhaal op bij jouzelf qua gevoel of emotie?

Doen

Like je dit dappere openhartige ervaringsverhaal? Dankjewel!

To do

Wil je ook je verhaal delen? Dan hoor ik het graag.