Vroeger zou ik denken dat je iets 100% zelf zou moet kunnen om iets aan te gaan. Dus ook een kind of kinderen opvoeden. Nu denk ik daar anders over. Door gesprekken met mijn persoonlijk begeleidster over of ik wel of geen kinderen wil, ben ik minder zwart-wit geworden. De kern is eigenlijk dat ik een kind veel te bieden zou hebben en mijn hart zou volgen als ik wel een kindje krijg, maar de realistische inschatting is dat het veel van mezelf zou vragen.
Extra ondersteuning, zowel professioneel als uit mijn sociaal netwerk, zal belangrijk zijn om zelf mentaal gezond te blijven. Omdat ik angstig en onzeker ben bijvoorbeeld, en daar dwangmatig van word, heb ik emotionele steun en begrenzing nodig van buitenaf. Omdat ik minder energie heb en snel overprikkeld en overbelast raak, is praktische ondersteuning heel belangrijk. Zo zijn er meer kwetsbaarheden waar ik niet om heen kan en waarbij het fijn als ik hulp van anderen in kan schakelen op de momenten dat het nodig is en omvallen te voorkomen. Denk bijvoorbeeld aan een kindje naar de oppas brengen als ik even tijd voor mezelf nodig heb of het een periode extra naar de opvang brengen. Het idee alleen al geeft lucht.
Voorkomen is beter dan genezen
Ik geloof sterk in preventie en een goede basis. Want hoe meer de problemen oplopen, hoe meer hulp er nodig is en hoe langer het duurt voor er ook weer balans is. Bij mij is een goede voorbereiding ook een kwart van het werk, omdat ergens blanco in gaan heel veel onrust en soms paniek kan veroorzaken. Het is jammer dat hulpverlening daar nog niet altijd op is ingericht.
Zo verwees de huisarts mij (heel fijn) door naar de POP-poli, om me mee te helpen met de inschatting maken of een kindje voor mij haalbaar is. En wat de uitdagingen zijn, bijvoorbeeld gezien mijn verleden qua depressies. POP staat voor Psychiatrie-Obstetrie-Pediatrie. De POP-poli begeleidt zwangere vrouwen met psychische klachten of een psychiatrische ziekte gedurende de zwangerschap en eventueel na de bevalling. Bij deze poli in Tilburg (ETZ) konden ze me niet helpen, omdat ik nog niet zwanger was en ook nog niet in de situatie was dat ik al probeerde om kinderen te krijg. Ik voelde me afgescheept. Soms val je buiten de boot.
Jij bent niet perfect, hulpverlening ook niet
Het is vaak zoeken naar passende hulp en als er hulp is, blijft het ook een kwestie van samen zoeken naar wat wel en niet helpt. Toch is het belangrijk dat er hulp is, ook al blijft de primaire verantwoordelijkheid voor je eigen gezondheid en kind(eren) bij jezelf liggen. Het zou fijn als die hulp toegankelijker is en mee kan bewegen met de noodzaak ervan. Soms heb je meer hulp nodig dan een andere keer. De drempel naar hulp mag omlaag.
Ik heb qua stemming bijvoorbeeld goede en slechte fases en mijn autismekenmerken komen sterker tot uiting bij (veel) veranderingen, onduidelijkheid en drukte. (Langdurig) hulp nodig hebben is overigens wel een acceptatieproces geweest. Ik weet nu: hulp nodig hebben is geen zwakte. Als het nodig is, is het gewoon nodig. Erom vragen leren we echter niet altijd in deze maatschappij.
Hulp kan tijdelijk zijn, via kortdurende therapie bijvoorbeeld, als daarna genoeg draagkracht en vaardigheden overblijven om het zelf op te pakken. Sommige psychische klachten zijn chronisch en de uitdagingen bij neurodivergentie vaak ook. Denk ook aan fysieke beperkingen of ziektes. Wat als je bijvoorbeeld chronische vermoeidheidsklachten hebt, om wat voor reden dan ook? Dan heb je gewoon minder te geven.
Het zou fijn als mensen met ziekte of kwetsbaarheden ook allemaal zelf de keus kunnen maken of ze kinderen willen of niet. De optie tot hulp of begeleiding kan soms net het verschil maken om iets haalbaar te maken. Door de openheid op social media is er gelukkig al minder stigma en taboe en krijgen mensen hoop, naast een realistisch beeld, dat het niet allemaal rooskleurig hoeft te zijn. Dat geeft mensen voor wie kinderen krijgen niet vanzelfsprekend is hopelijk meer ruimte om hun eigen weg te vinden met betrekking tot de kinderwens en de fases daarna van zwangerschap, bevallen en opvoeden. Of juist hulp bij rouw als er geen kinderen komen.
Hoe is dat voor jou?
Reflectievraag
Als je meer hulp wil, breng dan eens in kaart wat je nodig hebt. Welke hulp heb jij nu of later nodig voor jezelf en/of je kind(eren)? Emotioneel en/of praktisch en hoe ziet dat er concreet uit? Wat zijn de kosten en wat de vergoeding? Wie kan je helpen uit je eigen netwerk en waar is professionele hulp nodig? Je kan deze vragen ook met je huisarts bespreken. Zie ook de pagina voor tips en meer info.
Uitdaging
Heb jij al hulp, maar ben je niet helemaal tevreden? Durf dat dan aan te kaarten. Breng eerst goed voor jezelf in kaart wat wel en niet helpend is van de hulp. Probeer ook te bedenken wat je anders zou willen en vraag of de ander dat kan bieden. Een goede hulpverlener vindt feedback juist belangrijk. Als hulpverlening je meer kost, dan brengt, kan het ook zijn dat de persoon of de soort hulp gewoon niet passend is voor jou. Durf er dan de stekker uit te trekken en iets anders te zoeken. Succes!
Tip
Heb je moeite met het vragen of aannemen van hulp? Misschien omdat je last hebt van schuldgevoelens of schaamte omdat iets niet alleen lukt. Bedenk dan wat zou je tegen iemand anders die je dierbaar is zou zeggen, wat je die ander zou gunnen aan ondersteuning. Vaak ben je milder en guller naar anderen. Gun jezelf wat je een ander gunt, want waarom zou jij iets niet mogen krijgen en een ander wel?
Ontdek meer van Kinderwens reflectie
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
