Omgaan met het gevoel van gemis

Ik heb een lief hondje, goed contact met familie, veel lieve en leuke vrienden, een super leuke woning, fijne buren, passende persoonlijke begeleiding en financiële ondersteuning (Wajong). Daarvan ben ik me bewust en daarvoor ben ik dankbaar. Toch is er ook gemis. Ik heb geen partner, geen kinderen en geen baan. Daar worstel ik mee, want dit is niet het plaatje dat ik vroeger voor ogen had voor mezelf.

Mijn levensloop kent vele omwegen

Dat ik niet voldoe aan het plaatje dat ik zelf wilde, is allemaal te begrijpen gezien mijn levensloop. Ik heb gewoon veel pech gehad. Door een late diagnose autisme ben ik 10 jaar lang behandeld voor andere diagnoses en dat is traumatisch en schadelijk geweest. Eigenlijk loop ik mijn hele leven achter de feiten aan. Door autisme is er sowieso ook al vertraging in mijn ontwikkeling en kom ik vaak niet mee met leeftijdgenoten.

Het is frustrerend omdat ik slim ben en een mooi karakter heb, maar toch steeds blijf hangen als het ware. Met periodes voel ik me minderwaardig en een looser. Ik weet rationeel wel dat ik gelijkwaardig ben als mens aan ieder ander, maar dat voelt niet altijd zo. Ik wil me soms aan niemand tonen en schaam me dan voor mezelf en waar ik sta. Of niet sta.

Het verdriet van onvervulde wensen

Het gaat uiteindelijk niet om deze gedachten, maar om de dieperliggende onvervulde wensen. Als je vrijgezel wil zijn, is er niks mis met vrijgezel zijn. Idem dito voor kinderen hebben en andere levensomstandigheden. Het missen van kinderen is vooral emotioneel sinds mijn biologische leeftijd begint te tellen, dus sinds mijn 35e. Ook het moment waarop zowel mijn oudere broer als jonger zusje kinderen hadden en ik niet, was confronterend voor mij. Ik heb met periodes veel verdriet. Het is dan echt het gemis, geen jaloezie. Want ik gun het hen zo en zou mijn neefjes en nichtje echt niet willen missen. Ik ben dol op ze en geniet van hen.

Ik heb sowieso gevoelige en minder gevoelige fases. Ik heb soms bijvoorbeeld momenten waarop ik moeite heb met zwangere vrouwen of babynieuws. Dan moet ik mezelf een beetje beschermen voor andermans geluk. Vaak heb ik er ook geen last van. Het komt en gaat, wat deels samenhangt met de menstruatiecyclus denk ik (hè vrouwen, je kent de hormonen vast?). Het besef dat lastige gevoelens weer voorbij gaan helpt me.

Ik ben niet alleen

Ik heb overigens best wel wat mensen in mijn netwerk die een eerste of tweede kindje willen, maar waarbij dat nog niet gelukt is. Dat gemis begrijp ik goed, dus probeer ik empathisch te zijn en er aandacht voor te hebben. Het is fijn om niet alleen te zijn. Tegelijkertijd neemt het gemis niet weg. Dat gevoel mag er zijn en verdient zelfzorg en zorg van anderen. Het is niet helpend om te gaan vergelijken. Als je bijvoorbeeld geen kinderen hebt, is het alsnog sympathiek om begrip te hebben voor menen die al een kindje hebben, maar nog geen gewenste tweede.

Wat bij mij extra lastig is, is dat ik nog maar twee jaar heb om een partner te krijgen en eventueel een kindje of niet. Daarna ben ik namelijk veertig. Ik kan nu dus nog niet echt iets afsluiten en rouwen. Er is nog een kiertje open. Dat geeft een beetje hoop, maar laat me ook in onduidelijkheid en een beetje zweven. Ik kan nu niet ergens vol voor gaan, maar kan ook niets afsluiten en gaan accepteren. Mezelf uiten en erover schrijven is helpend. Dubbel he..

Hoe is dat voor jou?

Reflectievraag 1

Waarvoor ben je dankbaar in je leven? Wat mis je juist in jouw leven?

Reflectievraag 2

Als je ongewenst kinderloos bent, hoe voelt het voor jou als je mensen ziet die wel kinderen hebben? Wat zijn jouw triggers? Wat kan jou helpen als je getriggerd wordt?

Reminder

Wat je wel en niet mist is heel persoonlijk. Ook wat wel en niet helpt op de momenten van gemis verschilt per individu. Het is oké als je daarin je eigen weg moet vinden.