Omgaan met niet ideale omstandigheden

Naast allerlei persoonlijke uitdagingen, zoals ziekte, neurodivergentie en single zijn, kunnen de omstandigheden om kinderen te krijgen niet ideaal zijn. Nu hoeven die ook niet ideaal te zijn om een kinderwens in vervulling te laten gaan, maar ze compleet negeren en magisch positief denken werken voor mij niet. Ik moet zulke praktische belemmeringen serieus nemen en kijken of ze overkoombaar zijn.

Single, geen lift, geen auto, ..

Neem bijvoorbeeld mijn woning zonder lift, wat nogal een uitdaging is met een kinderwagen. Een mogelijke oplossing is het kindje in een draagzak dragen en de kinderwagen in de berging zetten. Dat is wel een gedoe, zeker als ik met mijn hondje ben, maar het is een overkomelijke hobbel. Dan is daar nog mijn woonruimte, die perfect is voor mij alleen, maar krap voor een baby (en man) erbij. Zeker met alle spullen die er nog eens bij komen zoals een boks. Verhuizen is in de toekomst een optie, maar brengt wel veel andere stressfactoren met zich mee.

Dan is het voor mij nog de vraag of ik ooit wil samenwonen met een man, want dat is geen vanzelfsprekendheid. Dat lijk me gezellig als het werkt, maar ik ben erg gehecht aan de regie en rust in mijn huis. Het zou wel ideaal (en handig) zijn als je samen een kindje hebt. Het kan werken met de juiste persoon, maar dat moet de toekomst nog uitwijzen.

Ik vind het belangrijk om niet de norm te volgen puur om normaal te doen, maar dat je kijkt naar individuele wensen en mogelijkheden.

Dan is er nog de kwestie dat ik geen auto heb. Ik heb wel een rijbewijs maar rijd niet vanwege rijangst. Een kind vervoeren zonder auto is niet onmogelijk, maar wel een groot ongemak. Zie je mij al de trein instappen met kinderwagen, hond, luiertas en eigen tas? Ik heb al stress alleen.

Voor mij, met autisme, kost alles drie keer zoveel energie, dus zijn dit opgeteld geen kleine belemmeringen. Er komt altijd mentale arbeid bij kijken namelijk.

In de Wajong

Los van de woonbeer en autobeer op de weg, is er nog een financiële beer. Ik zit in de Wajong en heb een minimuminkomen. En hoewel ik altijd wel bezig met van alles en nog wat in mijn leven, niet stil zit, heb ik geen vast baan. Dat maakt me afhankelijk. Ik red me prima zo alleen, leef niet in luxe, maar hoe zal dat zijn met een kindje dat veel kost? Er is gelukkig allerlei ondersteuning mogelijk in Nederland, maar daar komt veel geregel, vaak frustratie en onzekerheid bij (wat dacht je van de toeslagenaffaire).

Nu is de realiteit dat ik geen liefdespartner en geen kind heb, dus loop ik natuurlijk op de zaken vooruit. Maar ik ben iemand die het leven doordacht leeft. Dat moet met mijn kwetsbaarheden. Ik heb niet de speelruimte van: ik zie het wel en het komt allemaal wel goed. Ik geloof wel dat er veel mogelijk is en dat praktische belemmeringen en niet perfecte omstandigheden overkoombaar zijn. Ze moeten niet een hartewens overheersen.

Wat heeft een kind echt nodig?

Het perfectief van het kind is natuurlijk heel belangrijk daarbij. Van welke zaken zal die last hebben en waarvan niet? Een kind weet niet beter dan wat het krijgt. Die vindt de trein misschien wel heel leuk bijvoorbeeld. Zolang praktische bezwaren niet ten koste gaan van liefde, opvoeding en zorg is er al veel gewonnen. Ik maak me vooral zorgen voor de extra energie die het mezelf zal kosten.

Er zijn in mijn leven genoeg omstandigheden die wel in orde zijn. Het is goed om dat ook te zien. Ik heb een leuke woning, dichtbij alle voorzieningen, een stevig sociaal netwerk, een financiële basis, persoonlijke begeleiding en een kindvriendelijk hondje. Dat is niet niks.

Zelf aan de slag

Reflectievraag

Welke niet ideale omstandigheden heb jij qua wonen, werk, financiën of wat dan ook? Kun je dat accepteren of zijn er oplossingen of verbeteringen mogelijk?

Reminder

Jij hoeft niet perfect te zijn en jouw leven ook niet als je kinderen wil of hebt. Probeer realistisch te zijn en zie ook wat je wel hebt.