Mijn kinderwens bekeken vanuit een uitkeringspositie

Al mijn hele volwassen leven ontvang ik de Wajong; een uitkering voor mensen die jong arbeidsongeschikt raken. Bij mij was dat het geval toen ik opgenomen werd in een kliniek voor angst en dwang en later in een kliniek voor de dwangmatige persoonlijkheidsstoornis. Bijna 20 jaar verder ontvang ik deze uitkering nog steeds. Ik ben dus nooit op het punt gekomen om met een baan financieel onafhankelijk te worden. Dat heeft te maken met de gevolgen van autisme zelf in combinatie met de littekens van een late diagnose autisme op mijn 27e. Een niet passend leven en veel niet passende behandelingen hebben gezorgd voor veel fysieke en psychische klachten (zie mandyverleijsdonk.nl). Daarnaast heb ik door mijn autisme aanpassingen nodig bij een baan en kan ik niet functioneren op de gangbare manier. Ondanks de kwaliteiten die ik wel heb, is mijzelf in de maatschappij voegen een extra uitdaging.

Ik heb nu een goede basis

De Wajong is voor mij levensreddend. Het is mijn financiële basis en daarvoor ben ik dankbaar. Het maakt dat ik zelfstandig kan wonen en niet hoef te overleven. Toch mis ik de voordelen van een baan. Een baan kan zingeving, structuur, sociale verbinding, financiële onafhankelijkheid, leerervaringen, afleiding, een gevoel van trots en meer geven. Het is ook een belangrijk deel van je identiteit en kan je zelfbeeld goed doen. Natuurlijk geeft een baan ook stress en kan het op andere manieren vervelend zijn, maar dat neemt niet weg dat het pijnlijk is om geen regulier werk te kunnen doen.

Het is voor meeste mensen zo’n normaal gespreksonderwerp: werken. Bij de schoonheidsspecialiste, tijdens het daten of waar dan ook, krijg je de vraag ‘wat doe je voor je werk? of ‘ben je vrij vandaag?’ Het kost mij veel denkwerk en energie om zulke vragen te beantwoorden. Ik heb niet altijd zin om open te zijn, maar wil ook niet liegen. Als blogger is het een extra uitdaging omdat ik juist in mijn blog heel open ben over bijvoorbeeld autisme. Als ik dat deel, weten mensen gelijk persoonlijke dingen. Ik wil het daar niet altijd over hebben, zeker niet tijdens het daten. Niet omdat ik me schaam, maar omdat het ingewikkeld is en om context vraagt. Je moet eerst mij als persoon kennen en mij niet koppelen aan allerlei stereotypen.

Mijn levensloop is een doorlopend acceptatieproces

Mijn leven is gewoon anders dan veel van mijn leeftijdsgenoten. Ik heb geen baan, geen relatie en geen kinderen. Wel ben ik een bezige bij en heb ik een rijk sociaal netwerk. Ik heb altijd allerlei projectjes lopen, doe vrijwilligerswerk, pas op mijn neefje en ben online actief als blogger. Mensen die mij kennen weten dat ik actief in het leven sta en dat ik doe wat ik kan. Het is niet zo dat je er alleen toe doet met een betaalde baan, maar dat voelt soms wel anders. Het voelt vaak toch alsof ik mezelf extra moet bewijzen of verkopen. Of dat ik mezelf moet verantwoorden voor de Wajong. Ik ben kwetsbaar. Ik ben veel tijd kwijt aan het dagelijks leven en zelfzorg om mentaal gezond te blijven. Soms voelt het als een klein leven, omdat het niet is wat ik vroeger graag gewild had.

Ik ben iemand die veel mentale uitdaging nodig heeft, want anders raak ik onderprikkeld. Maar als ik dingen aanga, ben ik juist weer snel overprikkeld en overspannen.

Ik mis de grote dingen in het leven. Ik ben nu op zoek naar een fijne werkervaringsplek en hoop op een liefdevolle relatie. Ik focus nu niet op een betaalde baan krijgen en uit de Wajong komen. Ik focus ook niet op kinderen krijgen, maar wie weet.. Mocht ik ooit kinderen krijgen en nog in de Wajong zitten, dan lijkt me dat niet direct een probleem. Dan ben ik als het ware huismoeder; dat zou me een mooi doel in het leven geven. Mocht ik wel uit de uitkering komen en ook kinderen krijgen, dan zou het voor mij een extra uitdaging zijn om alle ballen in de lucht te houden. Tegelijkertijd zou een baan een mooie afleiding zijn, omdat ik anders een vermoeiende hyperfocus zou kunnen krijgen op het opvoeden. Ik ben bovenal blij met mijn leven nu, maar er is ruimte voor meer.

Hoe is dat voor jou?

Tip

Stel mensen open vragen in plaats van uit te gaan van een bepaalde norm. Vraag bijvoorbeeld niet wat iemand voor werk doet, maar wat iemand in het dagelijks leven zoal doet.

Reminder

Als je, om wat voor reden dan ook, een uitkering ontvangt, mag je uiteraard net zo goed je kinderwens onderzoeken en vervullen. Het ouderschap heeft overeenkomsten met een baan hebben, maar net zo goed veel verschillen. Het ene (tijdelijk) niet kunnen, wil niet zeggen dat je iets anders ook niet kan. Dit is een hele individuele situatie.

Reflectievraag 1

Ontvang jij een uitkering en/of heb jij een minimum inkomen? Hoe ervaar je dat? Op welke manier heeft dit invloed op je kinderwens of het ouderschap?

Reflectievraag 2

Als je geen baan en/of geen kinderen hebt, hoe vind jij dan nu zingeving en voldoening? Als het hieraan ontbreekt, hoe kun je deze belangrijke gevoelens dan meer gaan opzoeken in jouw leven?