Zou je het alleen willen, een kindje?

‘Nee alsjeblieft niet,’ is daarop mijn gevoelsmatige antwoord. Ik ben single en op een leeftijd (37) waarop het niet gek is om na te denken over een eventueel alleenstaand ouderschap. Dus denk ik er met momenten over na. Ook dan blijft het overwegend een ‘nee‘. Dat is niet uit principe, maar omdat ik het niet bij mij vind passen of niet haalbaar vind.

Niet genoeg draagkracht

Dat is om verschillende redenen. Ik zou het juist zo mooi vinden als een baby ontstaat uit liefde tussen mensen. Dat er een partner is die mijn eierstokken doet rammelen en waarmee ik een mini-ons zou willen maken. Ik zou er als een berg tegenop zien om naar de spermabank te moeten gaan (dit is geen oordeel, want het kan een prima optie zijn voor sommige vrouwen). Daarnaast zou ik het gewoon fijn vinden om alles te delen en samen te doen; de mooie en lastige kanten van de zwangerschap en opvoeding. Ik vind het leuk en belangrijk dat mijn kindje met twee ouderfiguren opgroeit, die verschillend zijn en elkaar aanvullen als partner en als ouder.

Fulltime ouder zijn lijkt me voornamelijk ook gewoon heel zwaar. Ik ben onzeker, vaak moe en/of overprikkeld en heb regelmatig nood aan tijd voor mezelf. De vraag is dus of ik genoeg draagkracht om het alleen te doen, ook als ik gebruik zou maken van professionele ondersteuning en hulp uit mijn sociaal netwerk. Ook praktisch, weet ik niet goed hoe ik het dan allemaal moet doen. Zo heb ik geen auto (iets met rijangst).

Voordelen van het alleenstaand ouderschap

Het lijkt me niet alleen maar nadelig hoor om single moeder te zijn. Zo heb ik graag de regie en het zou voor mij heel vermoeiend zijn als ik vaak niet op één lijn zou zitten met mijn partner over de opvoeding. Ook vind ik een relatie hebben an sich al een opgave. Dat kan ook komen doordat ik nog niet de juiste ben tegengekomen natuurlijk, maar sociaal contact is hoe dan ook enerverend voor mij. Dat vraagt wat van me, ondanks de mooie kanten van een liefdesrelatie. Dus de vraag is voor mij of ik überhaupt zou willen en kunnen samenwonen. Dat lijkt me wel fijn en handig als je samen een kindje hebt (niet noodzakelijk, maar wel een meerwaarde).

Ondanks deze voordelen overweegt momenteel het gevoelsmatige ‘nee’ samen met de nadelen van het alleenstaand ouderschap. Wie weet verandert dat nog voor mijn veertigste, wie weet ook niet.

Reflectievraag

Wat zie jij als voordelen van het alleenstaand ouderschap? En wat zie jij als nadelen van het alleenstaand ouderschap? Beantwoord deze vraag vooral voor jouw persoonlijke situatie.

Voelen

Sta eens stil bij de gevoelens en emoties die het alleenstaand ouderschap bij jou losmaken. Idem dito bij wat je voelt bij: met een partner samen een kindje krijgen.